The Calling „Two (recenzja)

Jestem przekonana, że każdy z fanów muzyki ma takie albumy, lub utwory, które darzy sentymentem. Być może są to płyty w młodzieńczych latach bezkrytycznie uwielbiane, a teraz będące źródłem wspomnień i ciepłych uczuć. Dla mnie takim albumem jest zdecydowanie drugi i niestety ostatni w dyskografii zespołu The Calling longplay zatytułowany po prostu Two, wydany 8 czerwca 2004 roku – w dzień 23 urodzin wokalisty i lidera kalifornijskiej grupy – Alexa Banda.

Muzyka tygodnia (20-26 marca 2017)

Czasami zdarza się, że nie mam ochoty lub czasu słuchać całych albumów i w moim odtwarzaczu goszczą wtedy pojedyncze piosenki. Tak właśnie było w ostatnim czasie, a oto zestawienie najczęściej pojawiających się utworów.

Hinder „Welcome to the Freakshow”

Jedną z istotnych cech, jaką musi, według mnie, posiadać album godny słuchania obok wpadających w ucho melodii (z przewagą gitar) jest zdecydowanie wokal, a najlepiej jeszcze wokal o oryginalnej i ciekawej barwie. A takim właśnie obdarzony jest Austin Winkler, do 2013 roku głos zespołu Hinder, z którym nagrał cztery albumy studyjne. Ostatni  z nich – Welcome to the Freakshow ukazał się w 2012 roku.

Zabawne miny gitarzystów (część 3)

Kolejna seria zdjęć gitarzystów, oddających się grze na instrumencie do tego stopnia, że wręcz widać to na ich twarzach.  

Matt Bellamy (Muse)

The Mayfield Four „Fallout”

Kiedy poznałam zespół Alter Bridge i tworzoną przezeń muzykę z zainteresowaniem zaczęłam zgłębiać muzyczne losy poszczególnych członków tworzących tą amerykańską formację. I tak z zaskoczeniem odkryłam, że trzy czwarte składu tworzącego Alter Bridge (Mark Tremonti, Scott Phillips i Brian Marshall) formowała nieistniejący już zespół Creed, którego twórczość, prawdę powiedziawszy, nieszczególnie mnie urzekła. Jedynym nienależącym wcześniej do grupy Creed muzykiem współtworzącym Alter Bridge jest wokalista Myles Kennedy, który w latach 1996 – 2002 wraz z zespołem The Mayfield Four nagrał dwa albumy długogrające.

Przegląd festiwali muzycznych (część 9)

(logo festiwalu w 2015 roku)

Hurricane Festival to festiwal muzyczny odbywający się od 1973 roku  w Scheeßel, niedaleko Bremen, w Niemczech. W tym samym czasie w południowej części Niemiec organizowany jest bliźniaczy festiwal Southside Festival mający zazwyczaj taki sam skład z kilkoma wyjątkami.

Shinedown „Amaryllis” (recenzja)

Jednym z zespołów, który lubię nieco bardziej niż pozostałe i na bieżąco śledzę jego dokonania jest amerykańska grupa Shinedown. Formacja funkcjonująca nieprzerwanie od 2001 roku mimo zmian personalnych i różnych problemów poszczególnych jej członków (m.in. uzależnienie wokalisty od narkotyków) ma na swoim koncie pięć albumów długogrających, przy czym Amaryllis, wydany w 2012 roku zaliczam do zdecydowanie ulubionych.

Zakupy muzyczne

Na przełomie stycznia i lutego moja kolekcja płyt wzbogaciła się o kilka nowych egzemplarzy kupionych wyłącznie on-line.

Whitesnake „Forevermore” (recenzja)

Czasami żałuję, że nie urodziłam się 10 a nawet 15 lat wcześniej i nie miałam okazji żyć w czasach, kiedy Queen czy Whitesnake tworzyły swoją muzykę. Obecnie na palcach jednej ręki można policzyć grupy muzyczne, które osiągnęły sukces choć w pewnym stopniu porównywalny do tego, jakim poszczycić się mogą Brytyjczycy, choć przyznać trzeba, że członkowie Whitesnake z Davidem Covedalem na czele w dalszym ciągu tworzą zupełnie niezłe albumy, z których Forevermore, wydany w 2011 roku  jest jednym z moich ulubionych.

Retrospektywnie koncertowo (część 3)

Ostatnia część koncertowych wspomnień, w której podsumuję koncertowe lata 2014-2015.

Muse „The 2nd Law” (recenzja)

Jednym z zespołów budzących w fanach muzyki skrajne uczucia – od bezwzględnego uwielbienia po jawną niechęć – jest niewątpliwie zespół Muse, który za sprawą wydawanych albumów wywołuje wśród swoich zwolenników i przeciwników żywiołowe reakcje. Nie inaczej było po ukazaniu się w 2012 roku szóstego w dyskografii grupy longplya zatytułowanego The 2nd Law zgrabnie łączącego różne style muzyczne.

Muzyka tygodnia (13-19 lutego 2017)

Jak powiedział ktoś mądry – „dzień bez muzyki jest dniem straconym”, więc bez zbędnych wstępów przedstawiam utwory, które ostatnio często gościły w moim odtwarzaczu.

John Wesley „Shiver” (recenzja)

Progresywny rock nigdy nie był moim ulubionym gatunkiem, przez zupełny więc przypadek dowiedziałam się o istnieniu świetnego muzyka tworzącego swoje albumy w obrębie tego właśnie stylu w muzyce, a jest to Amerykanin John Wesley, swego czasu instrumentalnie i wokalnie wspierający zespół Porcupine Tree podczas tras koncertowych, z których jeden z występów został zarejestrowany i wydany pod nazwą Anesthetize. Już kilka lat temu udało mi się go obejrzeć i dzięki temu zainteresować twórczością utalentowanego gitarzysty.